Interstellar Rhapsodies - Space Playlist

Λίγες εβδομάδες αφού τελείωσε το πρώτο μισό της τελευταίας σεζόν του Mad Men, βρήκα το μυαλό μου να γυρίζει συχνά σε ένα από τα βασικά θέματα που έπαιξαν φέτος στην (αγαπημένη μου) σειρά.  Συνειδητοποίησα ότι σε κάτι περισσότερο από δύο εβδομάδες κλείνουμε 45 χρόνια από τη μέρα που πάτησε για πρώτη φορά άνθρωπος το πόδι του στη Σελήνη και είπα να το γιορτάσω με μια λίστα και ένα σοφιστικέ/δασκαλίστικο σχόλιο.

#1. Queens of the Stone Age - ...Like Clockwork

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Οι Queens of the Stone Age ξεπέρασαν τον εαυτό τους και έδωσαν ένα πολύπλευρα μουσικό και σφαιρικά καλλιτεχνικό δίσκο, που δανείζεται στοιχεία από διάφορα είδη μουσικής, χωρίς να χάσει επ' ουδενί τον heavy χαρακτήρα του. Για μένα είναι αναμφίβολα ο δίσκος της χρονιάς.

#2. Arctic Monkeys - AM

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Το πιο μεστό και ώριμο άλμπουμ που θα μπορούσαν να βγάλουν χωρίς να απομακρυνθούν από τον party-sound προσανατολισμό που τους έχει αναδείξει σε ένα από τα πιο αγαπημένα  συγκροτήματα της γενιάς μας και σίγουρα το καλύτερο τους άλμπουμ μετά το ντεμπούτο τους, του 2006 έχει όλα όσα χρειάζεται για να φτάσει (σχεδόν) στην κορυφή της λίστας των κορυφαίων της χρονιάς.

#3. Mikal Cronin - MCII

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Με ήχο που επανιδρύει ολόκληρο το είδος του indie pop rock, o Mikal Cronin. στο δεύτερο, ωριμότερο δίσκο του, ασχολείται με τις θεματικές της ενηλικίωσης, της δέσμευσης και των σχέσεων καθόλο τον κύκλο ζωής τους στην ηλικία των 20+, με τρόπο που εκφράζει όσο κανένα άλλο είδος τέχνης, τη δική μας γενιά, των Millennials.

#4. Primal Scream - More Light

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Επειδή θα είναι ιεροσυλία να πω ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ της πορείας τους και μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα αποκτήσει την κλασικότητα του Screamadelica, θα αρκεστώ στο ότι είναι μια μαθηματικά ιδανική ισορροπία μεταξύ των γούστων και των επιρροών των Primal Scream και μια άψογη προσπάθεια εκσυγχρονισμού της μουσικής τους.

#5. Thee Oh Sees - Floating Coffin

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία -περίπου- φράση:

Στην εμπορική καλλιτεχνική παραγωγή υπάρχουν δύο σχολές, που εφαρμόζονται σε όλες τις εκφάνσεις της: η σχολή Ταραντίνο -περιμένω χρόνια για να διαμορφώσω την τέλεια ιδέα σε μια καλή ταινία & προσέχω το resume μου- και η σχολή Γούντυ Άλλεν -βγάζω κάτι κάθε χρόνο, δε σταματώ να εκθέτω όλες τις δημιουργίες μου στο κοινό, κάποια έργα θα βγουν καλά, άλλα μέτρια και άλλα δεν θα αρέσουν καθόλου- . Οι The Oh Sees ανήκουν στην τελευταία σχολή και φέτος ήταν από τις πολύ καλές χρονιές.

#6. The National - Trouble Will Find Me

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Ένα από τα καλύτερα indie rock συγκροτήματα όλων των εποχών στην καλύτερη στιγμή της πλούσιας πορείας του, πλαισιώνει με ευφυείς, κοφτερούς και αυτοαναφορικούς στίχους, αξιομνημόνετα μελωδικά κομμάτια.

#7. Daft Punk - Random Access Memories

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Το act που μας έμαθε πόσο κακός σύμβουλος είναι οι ταμπέλες, όταν έχουμε να κάνουμε με ποιοτική μουσική, επιστρέφει με ένα δίσκο που διαθέτει τα πάντα -από υπαρξιστικά διλήμματα ως πιασάρικα pop rock riffs και μαζικά ραδιοφωνικά σουπερ χιτς- και μας χαρίζει 74 λεπτά αγνής μουσικότητας .

#8. Deerhunter - Monomania

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση:

Ιδιότυπο garage rock με πειραματικά αλλά και vintage στοιχεία, μυστηριακό στίχο και μια στρεβλωμένη από πανκ ρυθμούς, ποπ αισθητική που διαπερνά κλιμακωτά όλα τα τραγούδια, από τα πιο θορυβώδη ως τα πιο ρυθμικά.

#9. Vista Chino - Peace

Σύνοψη - Το άλμπουμ σε μία φράση: 

Κρατώντας αναλλοίωτο τον trademark ήχο τους, η συνέχεια του act Kyuss Lives! μας έδωσε το 2013 ένα δίσκο, ο οποίος ξεχωρίζει από τη μάζα των stoner συγκροτημάτων εκεί έξω για τη σκληράδα των riffs, στιβαρά rhythm sections και αξιομνημόνευτα σόλο επενδεδυμένα με τη χαρακτηριστική φωνή του Garcia.