#11. Grizzly Bear - Shields

Άλλο ένα ιδιόρρυθμο κομμάτι στο ετερόκλητο φετινό παζλ που αποτελεί τη λίστα των αγαπημένων μου δίσκων για τη χρονιά.

#12. Baroness - Yellow & Green

Δεν θα κρύψω ότι δεν είχα ακούσει Baroness μέχρι πολύ πρόσφατα. Κατευθείαν όμως κέρδισαν μια θέση ανάμεσα στις αγαπημένες μου ροκ μπάντες. 

#13. The Hives - Lex Hives

Όσο προχωράμε στη λίστα μου, αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο ότι η φετινή, πρώτη μου blogovision, πρόκειται για ένα homage, μια ωδή στα εφηβικά μου ακούσματα. Από ένα τέτοιο "αφιέρωμα" σε 00’s  ακούσματα, δεν θα μπορούσαν με τίποτα να λείπουν οι Hives.

#14. Nada Surf - The Stars Are Indifferent to Astronomy

Από τα μισά περίπου της δεκαετίας που μας πέρασε, άρχισα να πειραματίζομαι, αποκτώντας διάφορα post-punk, post-grunge και post-brit pop ακούσματα. Οι Nada Surf είναι ένα από τα συγκροτήματα-σταθμούς της μουσικής των 00's, παρότι τους έλειψε η τρομερή επιτυχία που συνόδεψε, άλλους συνοδοιπόρους τους.

#15. Ty Segall Band - Slaughterhouse

Ο Ty Segall είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση σύγχρονου καλλιτέχνη. Κάνει πατροπαράδοτο garage rock n roll, ενίοτε σε δαιμονιώδεις και ενίοτε σε πιο βραδείς ρυθμούς  με βρώμικους ήχους και μια τρέλα που αγνοείται από τη μουσική βιομηχανία εδώ και δύο με τρεις δεκαετίες. 

#16. King Tuff - King Tuff

Τα εύληπτα κιθαριστικά riffs,  τα ευχάριστα φωνητικά και η vintage garage-rock αισθητική κάνουν το self titled, δεύτερο άλμπουμ του King Tuff αρκετά διασκεδαστικό δίσκο. Μπορεί να λείπουν τα χιτς, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα είναι γεμάτο ρυθμό και ενέργεια.

#17. Green Day - Dos!

Δεν θα κρύψω ότι, αρχικά, μόλις οι Green Day ανακοίνωσαν ότι η τριλογία των άλμπουμ τους θα ήταν μια προσπάθεια επιστροφής στις προ American Idiot εποχές τους, ψιλοξενέρωσα.

#18. Soundgarden – King Animal

Για μένα, αυτό ήταν το πιο πολυαναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς. Ούτε οι Muse, ούτε οι Killers, ούτε η Lana, ούτε τίποτα... Δεν μπορούσα να περιμένω να ακούσω τον Chris Cornell να επιστρέφει σε grunge μονοπάτια μετά από μια πάνω κάτω δεκαετία ηχητικών και φωνητικών πειραματισμών.  Μπορεί να του λείπει η φρεσκάδα και η δυναμικότητα της δεκαετίας του ’90, αλλά πραγματικά, ποιος περίμενε ανάσες φρεσκάδας από τον καινούργιο δίσκο των Soundgarden; 

#19. The Raveonettes - Observator

Το έκτο άλμπουμ του διδύμου δεν είναι το κορυφαίο άλμπουμ που έχουν βγάλει ποτέ οι Raveonettes. Μια τέτοια διαπίστωση όμως, δεν μειώνει απαραίτητα την αξία του δίσκου, παρά μόνο ανεβάζει την αξία του καλλιτέχνη.  Οι ίδιοι στόχευαν στο να δώσουν στο κοινό τους μια εσάνς από Doors και early 70’s κλασικό ροκ με πολλά στρώματα από κιθάρες και ήχους.   

#20. Rush - Clockwork Angels

Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν της geeky φιλοσοφικής περιπλάνησης που προσφέρουν τα μελωδικά progressive rock concept albums των Rush. Μου φέρνουν στο νου εφηβικά δωμάτια, ιδρωτίλα μετά από μπάσκετ όλη μέρα στα τσιμέντα και φιλοσοφημένες, ψιλοnerdy ανδροπαρέες ταινιών του Apatow οι ήχοι τους...