#14. The Hold Steady - Teeth Dreams

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Ένα ροκ άλμπουμ που ξεχώρισα φέτος, όχι για τον πρωτοποριακό του στίχο ή τις στιλιστικές καινοτομίες, αλλά για την αυθεντικότητα και τη συνέπεια στο είδος μουσικής που υπηρετεί. Ελαφρώς vintage ήχος, που αναδεικνύει τα πιασάρικα riffάκια και τα ρυθμικό drum beat για να τονίσει αναφορές στο περιθώριο της σύγχρονης αστικής ζωής.

#15. The Afghan Whigs - Do to the Beast

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Είναι δύσκολο κανείς να πραγματοποιεί τομές, αντί να συνεχίζει τη διαγεγραμμένη πορεία του. Μια μουσική τομή επιτυγχάνουν οι Afghan Whigs σε αυτό το δίσκο (δεκαέξι χρόνια μετά τον τελευταίο τους) και μας υποβάλλουν, αρκετά συχνά, στους ίδιους προβληματισμούς, αλλά από νέα σκοπιά.

#16. Wye Oak - Shriek

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Όνειρα που γίνονται εφιάλτες και το αντίθετο. Καφκικά δοσμένοι εφιάλτες, που εκφράζονται μοναδικά από τη φωνή της Jenn Wasner και δεν αργούν να δώσουν τη θέση τους σε όμορφες αναμνήσεις με εικόνες ζωής και καθημερινής επαφής. Εξαιρετικό άλμπουμ, ιδανικός σύντροφος σε στιγμές μοναξιάς και αυτοκριτικής, με έναν πολύ ενδιαφέροντα, υποθάλπτοντα κοινωνικό σχολιασμό.

#17. Ryan Adams - Ryan Adams

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Σαν πιστό fanboy της New Age Americana, στο νούμερο 17 βάζω τον πιο τίμιο εκπρόσωπό της και ένα άλμπουμ, που μπορεί να μην είναι το κορυφαίο του, αλλά αποδίδει καρπούς από το πρώτο κιόλας άκουσμα του πρώτου τραγουδιού.

#18. TV on the Radio - Seeds

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Μπήκε στη λίστα σχεδόν τελευταία στιγμή, κι ενώ εκείνη είχε ήδη αρχίσει να παίρνει μορφή. Αρτίστικο και την ίδια στιγμή διασκεδαστικό, το Seeds επί 52 λεπτά κατορθώνει και καλλιεργεί ενέργεια, ξεσήκωμα, σκέψη, ακόμα και προβληματισμό.

#19. Ben Howard - I Forget Where We Were

Λίγα λόγια για το άλμπουμ...

Άλμπουμ σαν το "I Forget Where We Were" είναι τα αγαπημένα μου. Αναδεικνύουν, όπως διάβασα κάπου, τη σκοτεινή πλευρά της ποπ. Μερικές απλές συνθέσεις μαζί με επιβλητικά, αλλά listener-friendly φωνητικά έρχονται για να συνδυαστούν με στίχους που σχηματίζουν μια άψογη ισορροπία μεταξύ του "εγώ" και του "εκεί έξω".

#20. Interpol - El Pintor

Φέτος, κοντά στο πνεύμα του θέματος "Επιστροφή στα βασικά", αντί για εξώφυλλα δίσκων, θα ανεβάζω μια οπτικοποίηση του εξωφύλλου με βάση την εντύπωση που μου έχει αφήσει το άλμπουμ.

για το άλμπουμ...

Χωρίς παρέκκλιση από τον αισθητικό και στιλιστικό προσανατολισμό των προκατόχων του, το El Pintor κεντράρει σε γνώριμες ενδοσκοπικές θεματικές και βρίσκει το δρόμο του προς τα δικά μου all-time favourites.

My third Βlogovision - return to the fundamentals

Ακριβώς 730 ημέρες μετά το πρώτο μου blogovision post, δηλώνω "παρών" για τρίτη συνεχόμενη φορά στο κάλεσμα του gone4sure για την ετήσια, Δεκεμβριανή, day-by-day αποτύπωση των 20 πιο αγαπημένων μου άλμπουμ για το 2014.

Idiot box no more & "Life on Mars"

Λίγες μέρες μετά το facelift στο Urban Rhapsodies, ανεβάζω ένα σεντόνι γεμάτο σκέψεις και ένα playlist για το μέσο που λέγεται τηλεόραση, με αφορμή το επεισόδιο του American Horror Story της Τετάρτης που μας πέρασε (5/11). Πιθανά SPOILERS για το American Horror Story: Freak Show - Επεισόδιο 5.

Interstellar Rhapsodies - Space Playlist

Λίγες εβδομάδες αφού τελείωσε το πρώτο μισό της τελευταίας σεζόν του Mad Men, βρήκα το μυαλό μου να γυρίζει συχνά σε ένα από τα βασικά θέματα που έπαιξαν φέτος στην (αγαπημένη μου) σειρά.  Συνειδητοποίησα ότι σε κάτι περισσότερο από δύο εβδομάδες κλείνουμε 45 χρόνια από τη μέρα που πάτησε για πρώτη φορά άνθρωπος το πόδι του στη Σελήνη και είπα να το γιορτάσω με μια λίστα και ένα σοφιστικέ/δασκαλίστικο σχόλιο.